Σημασία/όφελος του CO2

Αναπνοή με τη γενικότερη έννοια σημαίνει αναπνοή - η ανταλλαγή αερίων μεταξύ ενός ζωντανού οργανισμού και του περιβάλλοντός του.

Ο όρος "ιστική αναπνοή" αναφέρεται στην κυτταρική απορρόφηση οξυγόνου από το αίμα, ή ακριβέστερα στην ανταλλαγή αερίων μεταξύ των κυττάρων και του περιβάλλοντός τους. Τα φυτά και ορισμένοι άλλοι οργανισμοί αναπνέουν με τρόπο που βιοχημικά μοιάζει πολύ με την ιστική αναπνοή.

Δεν χρησιμοποιείται όλο το οξυγόνο που αναπνέουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και μερικές φορές εκπνέουμε αέρια εκτός από διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμοί.

Σε συνθήκες στρες, οι άνθρωποι μπορεί να εκπνεύσουν σημαντικές ποσότητες πεντανίου, αιθανίου, ισοπρένιου, μονοξειδίου του άνθρακα και άλλων ουσιών δυνητικής τοξικότητας.

Με τον υπεραερισμό, χάνουμε τόσο πολύ διοξείδιο του άνθρακα μέσω της αναπνοής που η ιστική αναπνοή εξασθενεί, προκαλώντας μερική "ιστική ασφυξία".

Εάν τα κύτταρα προσλαμβάνουν οξυγόνο χωρίς να απελευθερώνουν αρκετό διοξείδιο του άνθρακα, δημιουργείται μια κατάσταση ανάλογη του υπεραερισμού/ασφυξίας των ιστών.

Η στέρηση οξυγόνου είναι ένα από τα ερεθίσματα για το σχηματισμό νέων ερυθρών αιμοσφαιρίων, και αυτό περιλαμβάνει την παραγωγή πορφυρίνης, αίμης και αιμοσφαιρίνης.

Η εξάλειψη της αίμης με οξείδωση σχηματίζει μονοξείδιο του άνθρακα, το οποίο μπορεί να εμποδίσει την παραγωγή ενέργειας από το αναπνευστικό σύστημα.

Ray Pete "Βελτιστοποίηση της αναπνοής

Οι ιστοί μας παράγουν μονοξείδιο του άνθρακα ως φυσιολογικό μέρος της κυτταρικής αποσύνθεσης. Οποιοδήποτε στρες που βλάπτει τους ιστούς συμβάλλει στην αύξησή του.

Το μονοξείδιο του άνθρακα αυξάνεται με την ηλικία, αυξάνοντας με τη σειρά του τις ορμόνες του στρες.

Το ένζυμο που παράγει μονοξείδιο του άνθρακα ενεργοποιείται από το μονοξείδιο του άνθρακα.

Το μονοξείδιο του άνθρακα μπορεί να περιορίσει την οξειδωτική παραγωγή ενέργειας και να αυξήσει τα επίπεδα της μη οξειδωτικής ανάπτυξης που ενισχύει την παραγωγή ενέργειας.

Το μονοξείδιο του άνθρακα μπορεί είτε να διεγείρει την ανάπτυξη των ιστών είτε να προκαλέσει ατροφία και μπορεί να καταστείλει ή να επιδεινώσει τη φλεγμονή, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Ο περιορισμός της απελευθέρωσής του ή η επίσπευση της απομάκρυνσής του μπορεί να έχει θεραπευτικό αποτέλεσμα.

...

Οι ορμόνες της υπόφυσης, ACTH, FSH, LH, TSH, προλακτίνη, αυξητική ορμόνη, POMC και MSH (ορμόνη διέγερσης μελανοκυττάρων) διεγείρουν την παραγωγή μονοξειδίου του άνθρακα στα κύτταρα ενεργοποιώντας το ένζυμο οξυγενάση της αίμης. Το ένζυμο αυτό αναστέλλει τα μόρια αίμης που απελευθερώνονται από την αιμοσφαιρίνη και άλλες πρωτεΐνες στους κατεστραμμένους ιστούς και τα οποία σε ελεύθερη κατάσταση είναι τοξικά (Kumar and Bandyopadhyay, 2005). Καθώς η αίμη καταστέλλεται, το ένζυμο αυτό απελευθερώνει ελεύθερα άτομα σιδήρου και διλιβερδίνη καθώς και μονοξείδιο του άνθρακα. Αν και τα ελεύθερα άτομα σιδήρου μπορούν να προκαλέσουν οξειδωτική βλάβη, η διλιβερδίνη και η χολερυθρίνη που σχηματίζεται από αυτήν μπορούν να έχουν ευεργετικά αντιοξειδωτικά αποτελέσματα.

...

Το στρες ενεργοποιεί τις προσαρμοστικές ορμόνες, ιδίως την κορτιζόλη, επηρεάζοντας τον υποθάλαμο να αυξήσει την CRH, την ορμόνη απελευθέρωσης κορτικοτροπίνης, ώστε να προκαλέσει την απελευθέρωση της ACTH από την υπόφυση, η οποία με τη σειρά της ενεργοποιεί τα επινεφρίδια. Το μονοξείδιο του άνθρακα είναι ένας από τους παράγοντες που προκαλούνται από το στρες και ενεργοποιούν την έκκριση CRH (Navarra, et ai., 2001)

Ray Pete 'Ορμόνες, ενέργεια, γήρανση και ενδογενές μονοξείδιο του άνθρακα'

Η αυξημένη ενεργειακή ανεπάρκεια που προκαλείται από τις συσσωρευμένες τοξίνες και την ίνωση μπορεί να διεγείρει την παραγωγή πορφυρίνης για την αιμοποίηση των ενζύμων που ελέγχουν την αναπνοή και την αποτοξίνωση, και αυτό μπορεί να οδηγήσει στην απελευθέρωση μονοξειδίου του άνθρακα και άλλων αντι-αναπνευστικών παραγόντων.

Ray Pete, "ΙΝΟΣ": Οιστρογόνα, δυσκαμψία, εξιτοτοξικότητα, γήρανση - ένα πρόβλημα πιο κοινό από τη "νόσο του κολλαγόνου".

Ο εκπνεόμενος αέρας χρησιμοποιείται για τη διάγνωση φλεγμονωδών πνευμονοπαθειών, επειδή πολλοί από τους μεσολαβητές της φλεγμονής είναι πτητικές ουσίες, αλλά και συστηματικές ασθένειες όπως ο καρκίνος και η αρθρίτιδα, καθώς και σχετικά χαμηλό στρες, μπορούν να ανιχνευθούν από αλλαγές στη χημική σύνθεση της αναπνοής. Τα πολυακόρεστα λίπη και τα προϊόντα διάσπασής τους - αλδεΰδες, προσταγλανδίνες, ισοπροστάνες, υδρογονάνθρακες και ελεύθερες ρίζες, καθώς και τα επίπεδα μονοξειδίου του άνθρακα, μονοξειδίου του αζώτου και υπεροξειδίου του άνθρακα είναι αυξημένα σε συνθήκες στρες.

Ray Pete "Διαρροή, γήρανση και καρκίνος

Τα μιτοχόνδρια είναι υπεύθυνα για την αποτελεσματική παραγωγή ενέργειας που απαιτείται για τη λειτουργία των πολύπλοκων οργάνων, ιδίως των νεύρων. Το ένζυμο στα μιτοχόνδρια που αντιδρά άμεσα με το οξυγόνο, και το οποίο συχνά είναι περιοριστικό, ονομάζεται κυτοχρώμιο c οξειδάση.

Το ένζυμο αυτό εξαρτάται από τη θυρεοειδική ορμόνη και αναστέλλεται από το μονοξείδιο του αζώτου, το μονοξείδιο του άνθρακα, τα οιστρογόνα, τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα, τη σεροτονίνη, την περίσσεια ελεύθερου σιδήρου, την ιονίζουσα ακτινοβολία και πλήθος τοξινών, συμπεριλαμβανομένων των βακτηριακών ενδοτοξινών.

Τα οιστρογόνα παρεμβαίνουν στα μιτοχόνδρια με πολλούς τρόπους: μπλοκάρουν τη λειτουργία της κυτοχρωμικής οξειδάσης, μειώνουν τη δραστηριότητα της συνθετάσης ΑΤΡ, αυξάνουν την οξυγενάση της αίμης, οδηγώντας σε παραγωγή μονοξειδίου του άνθρακα και ελεύθερου σιδήρου, καταστρέφουν το μιτοχονδριακό DNA και εκτρέπουν το μεταβολισμό από την οξείδωση της γλυκόζης αμ του λίπους, κυρίως αναστέλλοντας το σύμπλεγμα της μιτοχονδριακής πυρουβικής αφυδρογονάσης. Αυτές οι αλλαγές, καθώς και η απώλεια της κυτοχρωμικής οξειδάσης, γκρινιάζουν στους εγκεφάλους των ατόμων με Αλτσχάιμερ. Το γεγονός ότι μια τέτοια ενεργειακή βλάβη μπορεί να προκύψει από τα οιστρογόνα δεν σημαίνει ότι είναι ο μοναδικός αιτιολογικός παράγοντας. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν παρόμοιο αποτέλεσμα - ακτινοβολία, αλουμίνιο, ενδοτοξίνες κ.λπ.

Ray Pete 'Ξετυλίγοντας το κουβάρι της άνοιας: Η προστατευτική προγεστερόνη'

Η αναπνοή είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της ζωής των ανώτερων οργανισμών, και είναι οι αναπνευστικές "ατέλειες" σε κυτταρικό και οργανικό επίπεδο που επιτρέπουν στις καρκινικές αναπτύξεις να επιμένουν και να αναπτύσσονται.

Η ζώνη της αίμης, επειδή επιτελεί πολυάριθμες αναπνευστικές λειτουργίες - αιμοσφαιρίνη, μιτοχονδριακά αναπνευστικά ένζυμα, ένζυμα σύνθεσης στεροειδών, σχηματισμό θυρεοειδικών ορμονών, αποτοξινωτικά ένζυμα κ.λπ. - ρυθμίζεται με σχετικά πρωτόγονο τρόπο σε κάθε κύτταρο και κάπως πιο πολύπλοκα στο επίπεδο των ανώτερων οργανισμών.

Όταν το κύτταρο χρειάζεται περισσότερη αναπνευστική ενέργεια, μέρος του καυσίμου εκτρέπεται στην παραγωγή πορφυρίνης, η οποία στη συνέχεια μετατρέπεται σε αίμη, η οποία αποτελεί συνήθως προϋπόθεση για την αποτελεσματική παραγωγή ενέργειας και προστατευτικών παραγόντων. Όταν τα συστήματα παραγωγής ενέργειας μπλοκάρονται από τραύμα, έλλειψη οξυγόνου, τοξίνες ή έλλειψη ενός ή περισσότερων ζωτικών θρεπτικών συστατικών, ενεργοποιείται η παραγωγή αίμης.

Η περίσσεια αίμης καταστρέφεται από το ένζυμο οξυγενάση της αίμης, το οποίο μετατρέπει την αίμη σε διλιβερδίνη και μονοξείδιο του άνθρακα. Και οι δύο παράγοντες έχουν στο κύτταρο μια επίδραση χαρακτηριστική του καρκίνου.

Ray Pete, "Μονοξείδιο του άνθρακα, οιστρογόνα και η ιατρική λατρεία του καρκίνου".

"Το μονοξείδιο του άνθρακα έχει την ικανότητα να "μιμείται" την υποξία ακόμη και παρουσία οξυγόνου" Ray Pete

Υπό το φυσικό στρες, η μειωμένη διαθεσιμότητα οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών αποτελεί βασικό πρόβλημα και πολλά δηλητήρια μπορούν να δημιουργήσουν παρόμοια εμπόδια στην παραγωγή ενέργειας, όπως το κυάνιο ή το μονοξείδιο του άνθρακα, που εμποδίζουν τη χρήση του οξυγόνου, ή η αιθανόλη, που εμποδίζει την οξείδωση των σακχάρων, των λιπών και των αμινοξέων (Shelmet, et aI., 1988).

Όταν το οξυγόνο δεν απομακρύνει τα ηλεκτρόνια από τα κύτταρα (με χημική αναγωγή από αυτά), τα ηλεκτρόνια αυτά αντιδρούν αλλού, σχηματίζοντας ελεύθερες ρίζες (συμπεριλαμβανομένου του ενεργοποιημένου οξυγόνου) και αναγόμενο σίδηρο, προκαλώντας ακατάλληλες χημικές αντιδράσεις (Niknahad, et aI., 1995- MacAllister, et aI., 2011).

Ray Pete, 'Sugar Problems'

Σε συνδυασμό με ακόρεστα λιπαρά οξέα, ο σίδηρος διεγείρει την υπεροξυρεδοξία με τοξικές επιδράσεις που περιλαμβάνουν σχηματισμό μονοξειδίου του άνθρακα και αναπνευστική καταστολή.

Ray Pete, "Ανοσία, ορμόνες και μυκητιασικές λοιμώξεις