Βιοδιαθέσιμος χαλκός και κυριαρχία οιστρογόνων

Τι κρύβεται πραγματικά πίσω από την κυριαρχία των οιστρογόνων;

Μέρος 1

Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για έμμεση επίδραση κάποιου μεγαλύτερου γεγονότος. Πριν το καταλάβετε, θα βρεθείτε σε μια θάλασσα από πρόσθετα, χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία να εντοπίσετε την πραγματική αιτία.

Σήμερα θα μιλήσουμε για τα μέταλλα και τη σημασία τους για την ορμονική ισορροπία. Ο Dr. Hans Celier δείχνει ότι το στρες είναι μια κατάσταση που προκαλείται από αλλαγές στο περιβάλλον μας, η οποία οδηγεί σε αυτόνομες αντιδράσεις και μακροπρόθεσμα σε ορμονικές αλλαγές.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, θα πρέπει η προσοχή μας να επικεντρωθεί στη διόρθωση των ορμονών ή μάλλον στη διόρθωση του περιβάλλοντος; Το περιβάλλον που μας περιβάλλει είναι το παν, και για να επιτευχθεί διαρκής ίαση, πρέπει να γίνουν οι ανάλογες αλλαγές.

Ως άνθρωποι, είμαστε προγραμματισμένοι να προσαρμοζόμαστε στις πιέσεις που μας περιβάλλουν. Συμβαίνει κάτι στρεσογόνο, αντιδρούμε και στη συνέχεια ανακάμπτουμε (επιστρέφουμε σε μια κατάσταση ομοιόστασης/ισορροπίας). Δυστυχώς, δεν είναι ακριβώς έτσι στις μέρες μας. Γινόμαστε μάρτυρες ενός τεράστιου αριθμού προβλημάτων υγείας, νέων και παλαιών διαταραχών που εξαπλώνονται ανεξέλεγκτα ακόμη και μεταξύ των νέων ανθρώπων.

Το χρόνιο στρες και η αδυναμία προσαρμογής προκαλούν φλεγμονή στα κύτταρα αντί για παραγωγή ενέργειας, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον για την ανάπτυξη ασθενειών - επομένως το περιβάλλον πρέπει να είναι το επίκεντρο, το κέντρο της προσοχής.

Αν δεν δίνουμε προσοχή στο περιβάλλον, θα συμβούν λειτουργικές αλλαγές. Δεν θα έχουμε την ικανότητα ή τους πόρους να παράγουμε αντιοξειδωτικά πλούσια σε χαλκό( κεραλοπλασμίνη, κυτοχρωμική οξειδάση, SOD κ.λπ.)

Δεν θα μπορούσαμε να παράγουμε ή να μετατρέψουμε τις θυρεοειδικές ορμόνες που βοηθούν στην παραγωγή ενέργειας στα κύτταρα. Δεν θα είμαστε σε θέση να ανακυκλώνουμε τη χοληστερόλη. Χάνουμε επίσης την ικανότητα ανακύκλωσης του σιδήρου.

Όλα αυτά έχουν σημασία για τη ρύθμιση των επινεφριδίων και του θυρεοειδούς αδένα, καθώς και για το νευρικό σύστημα.

Ως αποτέλεσμα, χάνουμε μέταλλα, μειώνεται η παραγωγή ενέργειας, προκαλείται κυτταρικός θάνατος, φλεγμονή και ασβεστοποίηση = χαμηλά επίπεδα οξυγόνου στα κύτταρα (υποξία), γεγονός που καθιστά επίσης ολόκληρο το σώμα υποξικό.

Μέρος 2

Σήμερα, θα εμβαθύνουμε στην υποξία, μια κατάσταση κατά την οποία το περιβάλλον του σώματος ασφυκτιά από την έλλειψη οξυγόνου σε κυτταρικό επίπεδο.

Η υποξία αυξάνει το οξειδωτικό στρες και τις ROS και μειώνει τον βιοδιαθέσιμο χαλκό (που εμφανίζεται ως αυξημένος χαλκός στις εργαστηριακές εξετάσεις), ο οποίος με τη σειρά του οδηγεί σε υπερφόρτωση των ιστών διαφόρων οργάνων με σίδηρο, όπως το ήπαρ και ο γαστρεντερικός σωλήνας.

Αυτή η αποζημίωση όχι μόνο προκαλεί αλλά και διατηρεί αυτό το περιβάλλον και η λήψη συμπληρωμάτων για τη διόρθωσή του θα ήταν σαν να προσπαθείς να σβήσεις μια πυρκαγιά στο δάσος με έναν πυροσβεστήρα.

Συνοψίζοντας: υφέσεις = μειωμένος βιοδιαθέσιμος χαλκός.

Δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το χαλκό, δεν μπορούμε να παράγουμε ενέργεια, δεν μπορούμε να ανακυκλώσουμε το σίδηρο και τα κύτταρά μας πεθαίνουν από ασφυξία.

Ένα απλό παράδειγμα αυτού είναι η σχέση ψευδαργύρου και χαλκού, όπως φαίνεται στο HTMA.

Ο ψευδάργυρος στις γυναίκες συσχετίζεται με την προγεστερόνη και στους άνδρες με την τεστοστερόνη. Ο χαλκός και στα δύο φύλα συσχετίζεται με τα οιστρογόνα. Κάθε φορά που παρατηρείται αύξηση των επιπέδων χαλκού ή ψευδαργύρου στο ΚΤΜ, ο οργανισμός χάνει την ικανότητά του να ανακυκλώνει το σίδηρο. Είναι χαμηλότερος στο αίμα επειδή είναι αυξημένος στους ιστούς και αυτό ισοδυναμεί με υποξία.

Αν εξετάσουμε τις αναλογίες, οι χαμηλές σχετίζονται με αυξημένο επίπεδο χαλκού - τοξικότητα χαλκού, που στην πραγματικότητα σημαίνει χαμηλός βιοδιαθέσιμος χαλκός και ισοδυναμεί με κυριαρχία οιστρογόνων.

Εάν ο λόγος είναι αυξημένος, αυτό συνήθως σημαίνει ότι υπάρχει περίσσεια ψευδαργύρου, και αυτό συνδέεται με αυξημένο σίδηρο, ο οποίος ισοδυναμεί με λανθάνουσα τοξικότητα χαλκού (μειωμένος βιοδιαθέσιμος χαλκός).

Ας μην μπερδευόμαστε με τις εργαστηριακές εξετάσεις, αλλά ας έχουμε κατά νου τα βασικά:

Το στρες σε κυτταρικό επίπεδο συνδέεται με μειωμένο βιοδιαθέσιμο χαλκό και αδυναμία ανακύκλωσης του σιδήρου, που ισοδυναμεί με υποξία. Κάθε φορά που χάνουμε/έχουμε έλλειψη χαλκού, χάνουμε την ικανότητα μεθυλίωσης. Τα οιστρογόνα περνούν από τη φάση 1 και στη συνέχεια από τη φάση 2 (μεθυλίωση) στο ήπαρ. Ο χαλκός είναι απαραίτητος για τη μεθυλίωση. Όταν δεν υπάρχει βιοδιαθέσιμος χαλκός, σίδηρος, αυξάνεται η φλεγμονή και μειώνεται η αποτοξικοποίηση των οιστρογόνων.

Συμπερασματικά, η καλύτερη προσέγγιση για τη ρύθμιση των οιστρογόνων είναι να επικεντρωθούμε στο μεταβολισμό του χαλκού, την ανακύκλωση του σιδήρου και την παραγωγή ενέργειας από το κύτταρο για να υποστηρίξουμε το ήπαρ στη μεθυλίωση.