Nie do końca znane fakty na temat roli cukru we krwi

Cukier może być wykorzystywany do produkcji energii z tlenem lub bez, ale metabolizm oksydacyjny jest około 15 razy bardziej wydajny niż nieutleniający metabolizm "glikolityczny" lub fermentacyjny; organizmy wyższe zależą od tego wysoce wydajnego utleniania, aby utrzymać integrację i normalne funkcjonowanie: jeśli oddychanie jest w niewielkim stopniu zakłócone, organizm może dostosować się poprzez zwiększenie tempa glikolizy, ale musi być wystarczająca ilość cukru, aby zaspokoić zapotrzebowanie.

Reakcją na stymulację jest wytwarzanie większej ilości energii, z proporcjonalnym wzrostem zużycia tlenu i cukru przez stymulowaną tkankę; powoduje to wytwarzanie większej ilości dwutlenku węgla, co zwiększa naczynia krwionośne w danym obszarze, dostarczając więcej cukru i tlenu. Jeśli podrażnienie staje się destrukcyjne, skuteczność jest tracona: tlen jest zużywany bezmyślnie, powodując, że tkanka zmienia kolor na niebieski (zakładając, że krążenie trwa; niebieski może wskazywać na słabe krążenie) lub nie jest zużywany, powodując, że tkanka zmienia kolor na czerwony.

Ponieważ zużywa się więcej cukru, aby to zrekompensować, kwas mlekowy zwiększa również naczynia krwionośne. Jeśli tkanka objęta stanem zapalnym lub wyczerpana jest niewielka, kwas mlekowy może zostać zużyty przez inne utleniające się tkanki, zwykle można dostarczyć wystarczającą ilość cukru i skorygować stan zapalny. Jednak silny stan zapalny lub głębokie wyczerpanie obniżają poziom cukru we krwi i dostarczają duże ilości kwasu mlekowego do wątroby. Wątroba syntetyzuje glukozę z kwasu mlekowego, ale kosztem około 6 razy większej ilości energii, niż uzyskuje się z nieefektywnego metabolizmu - więc organizm ta tkanka staje się 90 razy mniej wydajna niż jej pierwotny stan.

Co więcej, wyczerpanie cząsteczek energii (ATP lub fosforanu kreatyny) dodatkowo zwiększy stan zapalny. Gdy organizm wykryje stan zapalny lub inny stres (prawdopodobnie poprzez wykrycie zmian poziomu cukru we krwi, kwasu mlekowego lub dwutlenku węgla, lub wszystkich tych czynników), nadnercza wydzielają hormony antystresowe, w tym adrenalinę i kortyzon (jeśli gruczoły te nie są wyczerpane).

Zarówno adrenalina, jak i kortyzon mogą podnieść poziom cukru we krwi w odpowiedzi na zwiększone zapotrzebowanie. Kortyzon stymuluje konwersję białka w cukier, a ponieważ nie ma "zmagazynowanego białka" (poza niewielkimi ilościami krążącymi we krwi), oznacza to, że kortyzon rozpoczyna konwersję organizmu w celu zasilenia obszaru problemowego.

Woda gazowana może dostarczyć wystarczającą ilość dwutlenku węgla (czasami), aby poprawić dostarczanie krwi (i glukozy) do mózgu.

Niski poziom hormonów tarczycy prowadzi do niskiej produkcji dwutlenku węgla i utraty glukozy. Różne warunki żywieniowe, hormonalne lub toksyczne zakłócają oddychanie na różne sposoby: na przykład niedobór witaminy E, nadmiar estrogenu, Toksyczna tarczyca i DNP (dawniej popularny lek redukujący raka) powodują zużycie tlenu bez wytwarzania normalnej ilości użytecznej energii.

Niedobór witaminy B2 lub miedzi może uniemożliwić zużycie tlenu. Rak (wbrew utrzymującej się doktrynie) wiąże się z defektem układu oddechowego i powoduje tendencję do hipoglikemii, która jest często kompensowana przez konwersję białka do cukru, co prowadzi do terminalnego stanu wyniszczenia (kacheksji).

Rozszerzenie naczyń krwionośnych, obrzęk, miejscowe ciepło i kwasowość są wczesnymi reakcjami na podrażnienie lub defekt energetyczny, a gdy później wzrosną, następuje produkcja kolagenu i proliferacja naczyń włosowatych. Jeśli zasoby organizmu są niewystarczające, może dojść do rozrostu guza i śmierci tkanki.

Marnowanie cukru, które prowadzi do produkcji kwasu mlekowego, może być wynikiem niedoboru witaminy B2, a kwas mlekowy wydaje się stymulować unaczynienie. Byłoby to związane z rozwojem dopływu krwi do nowotworów, a także z krwotokami w oczach oraz czerwonymi nosami i policzkami alkoholików i innych osób z niedoborem witaminy B2.

Ogólnie rzecz biorąc, reakcją na stres powinna być najpierw korekta defektu, który może być środowiskowy lub żywieniowy. Zwiększone potrzeby żywieniowe zwykle obejmują białko i tłuszcz; ostra hipoglikemia może wymagać dużej ilości cukru, co sugeruje, że nadnercza mogą być wyczerpane, w którym to przypadku kwas pantotenowy, witamina C, witamina A, magnez i potas powinny być dostarczane oprócz innych składników odżywczych.

Czasami cukier musi zostać trwale wyeliminowany, aby kontrolować hipoglikemię.

Niektóre osoby muszą jeść przekąskę (np. mały kawałek sera) co godzinę, ale często można temu zaradzić, jeśli wątroba jest w stanie się zregenerować. Kwas pantotenowy jest potrzebny wątrobie do rozkładania insuliny (insulinazy), więc hiperinsulinizm powodujący hipoglikemię można czasami leczyć tym składnikiem odżywczym.